Pure magie ervaren in Antelope Canyon

The Kiss – Antelope Canyon (c) Françoise Vaal

Je moet er wel even een stukje voor rijden, maar dan krijg je ook wat. Vlakbij het plaatsje Page in Arizona, vind je Antelope Canyon . Een slot canyon (smalle kloof) die is gevormd door het water dat er, alleen als het heel heftig regent, doorheen stroomt. Als je door een smalle opening naar beneden zakt (met een rugzak op gaat het maar net), word je gewaarschuwd dat het gevaarlijk kan zijn in verband met plotseling opkomend water, ofwel flash floods. Je gaat er in op eigen verantwoordelijkheid, maar uiteraard houden de Navajo gidsen het weer in de wijde omtrek goed in de gaten.

Het is een populaire plek voor fotografen omdat de vormen van de rotsen heel bijzonder zijn. Je blijft kijken en kunt er uren spenderen om de meest prachtige abstracten te maken.

The Escape – Antelope Canyon – (c) Françoise Vaal

De Navajo gidsen vertellen vanuit hun cultuur de waarde van de canyon en over de mythische figuren die zij er in zien. Ze leggen de nadruk op een paar, maar er valt veel meer te zien. Tenzij je een privé gids boekt, moet je er wel rekening mee houden dat je met een grote groep mensen tegelijk de kloof ingaat. Nu zijn de meeste mensen erg onder de indruk en fotograferen in stilte. Zo krijgt het iets magisch. Als de gids dan ook nog de native american flute gaat bespelen, is het wonder compleet. De overweldigende schoonheid van natuur en muziek valt als een deken over je heen en de zorgen van de dag vallen van je af. Bijna als herboren klim je aan het einde van de tour via een trap de kloof weer uit. Zelfs de jonge kinderen die in de groep zaten (en soms luidruchtig waren), liepen rustig met hun ouders mee terug naar de parkeerplaats.

Er was daar iets gebeurd. Iets heiligs. Je ging volledig op in de magie van de omgeving en was compleet in het hier en nu.

Wild Waves – Antelope Canyon (c) Françoise Vaal

Ik zou graag met een privé gids gegaan zijn. Hoe minder mensen, hoe intenser de ervaring. Helaas werden er die dag alleen groepen toegelaten. De busladingen met selfie makende Aziaten waren er gelukkig niet, ook niet bij de nabij gelegen en vaak gefotografeerde Horse Shoe Bend. Als je denkt dat je deze wonderen der natuur ooit nog eens in je eentje te zien krijgt, dan kom je bedrogen uit. Er is namelijk altijd een fotograaf eerder op dan jij 🙂

Françoise

PS: de ingelijste foto’s zijn te koop op Redbubble.com voor E 92,=

www.beeldtype.nl

Creativiteit vinden in loslaten

Image of the photographic artwork Improvisation, from the Final Takeover series by Françoise Vaal
The Final Takeover, pt. 11: Improvisation (C) Françoise Vaal

Toen ik mijn idee om overwoekerende natuur te gaan fotograferen wilde vormgeven op een staal stortplaats, was ik in eerste instantie volledig uit het veld geslagen. Ik liep het terrein op en zag niets anders dan grote stalen gieken van hijskranen, enorme betonblokken, zware ijzeren kettingen, staal, staal en nog eens staal. Het was gewoonweg overweldigend. Was dit nou mijn goede idee geweest? Kon ik hier wel iets mee?

Een beetje verdwaasd liep ik rond over het terrein en liet het op me inwerken. Niet zeker van mijn zaak pakte ik toch mijn camera en begon wat te schieten. In eerste instantie maakte ik overzichtsfoto’s van de chaos van staal en beton. Met die foto’s zou ik niks kunnen, maar ik was er nu toch dus dan maar iets proberen.

De gejaagdheid van ‘Ik moet nu echt een aantal werken maken die in de serie passen!’ werd verdrongen door teleurstelling. Ik dacht dat ik niet de juiste locatie had gevonden en weer op zoek moest naar een andere. Ik gaf het eigenlijk al op. En juist dat opgeven bleek een zegen. De gejaagdheid verdween.

Ik besloot van de hervonden rust gebruik te maken om dan maar te maken wat ik zag, ook al zou het niet in mijn serie passen die ik voor ogen had. Ik pakte mijn statief, schroefde de camera met zoomlens er op en speurde het gebied af. En toen gebeurde het. In de zoeker verscheen een heel klein stilleven, een fotografisch pareltje.

Ik dacht niet meer na over prestaties, ik keek en keek en keek. De brede blik werd vervangen door een ingezoomde blik. Ineens wist ik hoe ik dit terrein moest benaderen. Tussen het grote staal en beton door moest ik juist gaan kijken naar het kleine. Zo klein als het ene blaadje dat zonlicht probeert op te vangen onder een struik. Dat blaadje is Improvisation geworden. Het was maar 5 cm groot en probeerde de gele stalen balken te ontwijken om een paar zonnestralen op te vangen.

Ik noemde het ‘improvisatie’ omdat ik hier zag waar de natuur zo goed in is. Als het niet op een gewone manier kan, dan maar op een andere manier. Maar groeien zal het! De wil om te leven is zo krachtig, dat het altijd een weg zoekt om te kunnen groeien en worden wat het in de kern is. Improvisatie is onontbeerlijk.

Ik had ook geïmproviseerd. Ik was gekomen met het idee om iets ‘groots’ te fotograferen, was teleurgesteld, moest mijn verwachtingen noodgedwongen loslaten en improviseerde ter plekke. Mijn wil om te fotograferen was kennelijk zo krachtig dat het een weg zocht. Mijn blik transformeerde van groot naar klein en The Final Takeover serie werd geboren.

Wat kan de natuur toch een irritante leraar zijn 😉

Françoise

De eerste aanblik van het staal terrein deed me de moed
in de schoenen zakken. (C) Françoise Vaal

P.S. Hou je van oude foto’s? Kijk dan ook eens naar mijn blog ‘Captured in Time’ waarin ik oude familiefoto’s onderzoek.

Vertrapt maar geworteld

Trampled, heet mijn nieuwe serie fotografische werken met als thema: de krachtige wortels van beukenbomen. Ja, ik struikel regelmatig over boomwortels en gelukkig maar!

Toen ik de wortels van de machtige beukenbomen op Gooilust (’s Graveland) bestudeerde, zag ik de enorme verscheidenheid van vormen. Ik zag de keuzes die de boom zelf had gemaakt om op de beste en stevigste manier te groeien. De wortels gaan alle kanten uit en nemen bepaalde vormen aan, op zoek naar de juiste voeding en het beste water.

De verscheidenheid aan vormen alleen al is inspiratie genoeg om tot kunstwerken te verwerken. Maar in mijn werk ben ik echter altijd op zoek naar het verbeelden van ‘eigenheid’ of ‘authenticiteit’. Wat heeft dit dan te maken met boomwortels? Daarvoor moet ik even een stukje terug in de tijd.

De interesse voor authenticiteit ontstond tijdens mijn werk als relatiecounselor en lifecoach. Het viel me op hoe ver mensen van zichzelf weg kunnen geraken. Bijvoorbeeld door de omstandigheden waarin ze verkeerden, maar ook door zichzelf weg te cijferen en het belang van anderen te vaak voorop te stellen. Als je maar lang genoeg in een voor jou onjuiste situatie blijft zitten, dan raak je uiteindelijk de verbinding met je authentieke zelf kwijt. Dan weet je niet meer wat je wilt of welke kant je uit moet en verlies je zelfvertrouwen.

Om helemaal jezelf te worden moet je dus kijken naar de wortels die je voeden. Of dat voor jou de juiste zijn. Met inzicht in wie je van nature bent en een beetje wilskracht om te worden wie je bent, ben je in staat om nieuwe wortels te maken.

De beuk wil koste wat het kost een beuk worden. Hoe vaak zijn wortels ook vertrapt worden, hij zal altijd proberen om een nieuwe wortel te maken en verder te groeien. Want hij wil alleen maar doen wat hij het beste doet: boom zijn.

Trampled herinnert mij aan het verbinding houden met mijn authentieke zelf. Wat een prachtige les weer uit de natuur!

Françoise

De natuur is de echte kunstenaar

Van ’s ochtends vroeg tot middernacht werd er in het huis waar ik tot mijn 18e woonde, gewerkt. Mijn ouders hadden een café en later een restaurant. Er waren altijd mensen, koks, afwassers, serveersters, leveranciers en niet te vergeten gasten. Zes dagen in de week. Ik trok mij terug, of op mijn kamer, of in de natuur. Weg van mensendrukte. Het voelde goed om vroeg in de ochtend over een stil fietspad te rijden door het bos waar je (bijna) niemand tegenkwam.

In Yellowstone geïntrigeerd door geisers.

Pas toen ik tien jaar geleden in contact kwam met ecopsychologie werd me duidelijk wat ik al die tijd al ervaren had in de natuur: niet alleen rust, maar ook verbondenheid, wijsheid en de authenticiteit van het leven.

Ik realiseerde me hoe ver ik was weggeraakt van mijn eigen authenticiteit, vaak gedwongen door gedachten of door invloeden van buitenaf. Het besef dat men natuur nodig heeft om te bestaan werd groter.

De lagen van de Moeraki stenen bewonderend in Nieuw-Zeeland.

De natuur ingaan betekent voor mij: terug naar de basis van het leven. Terug naar het verbonden voelen met de omgeving waarin je leeft. In de stad, waar ik decennia heb gewoond, voelde ik die verbinding niet. Terug in een landelijke omgeving, omgeven door dieren, planten en ruigere weersomstandigheden, kom ik terug bij mezelf. Hier voel ik mij verbonden met het grote geheel.

De natuur heeft al miljarden jaren gehad om met de beste oplossingen voor ‘leven’ te komen. Die oplossingen zijn gezonder en milieuvriendelijker dan wat de mens heeft kunnen verzinnen. Ze bezit enorme ervaring en dus wijsheid.

Ik wil die wijsheid in beeld vangen en koppelen aan het leven van de mens. Met mijn passie voor fotografie is fotografische kunst een perfect medium om de aandacht te vestigen op de bijzondere lessen van onze natuurlijke omgeving.

Eerder legde ik het onlosmakelijke verband tussen mens en natuur in woorden vast in het boek: Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf. Als e-book hier te verkrijgen.

Françoise

Tussen de majestueuze Saguaro cactussen in Sabino Canyon, Arizona.

Doorbreek patronen: rebellie!

Foto uit de serie The Final Takeover van Françoise Vaal, genaamd Rebellie. Foto van houten planken overwoekerd door planten.
The Final Takeover, pt. 2 : Rebellion
© Françoise Vaal Photographic Arts+

In Nederland komt er nooit revolutie, want hier mag je niet op het gras lopen. – Karl Marx

In mijn speurtocht naar overname door de natuur voor de serie The Final Takeover, kwam ik deze houten brug tegen die overgenomen wordt door mos en gras en aan het bezwijken is. Het eerste wat in mij opkwam toen ik deze chaotische samenstelling van plantjes zag, was: rebellie! De natuur komt in opstand komen tegen de door mensen ‘gevestigde’ orde.

Ik bedacht me dat rebellie een essentieel onderdeel is van het snel grote stappen voorwaarts willen maken, bijvoorbeeld omdat je vastgeroest kan zitten in onwenselijke patronen. Patronen in je sociale omgeving, of in je werk en zeker ook in de maatschappij. Wil je daar iets in veranderen dan is rebellie eigenlijk altijd aan de orde. Dat kan in de vorm zijn van vriendschappen loslaten, verhuizen, van werk veranderen of misschien wel een rigoureuze beauty make-over. Als een bepaald patroon je ontwikkeling tegenhoudt en je er onder lijdt, dan helpt langzame verandering niet. Dan is er snelle omwenteling nodig: rebellie.

Jammer dat het woord een negatieve connotatie heeft gekregen, omdat het vaak met oorlog en de nare gevolgen daarvan wordt geassocieerd. Bekijk je het op een positieve manier dan weet je dat rebellie nodig kan zijn om dichter bij jezelf te komen. Dichterbij wie je eigenlijk bent en waar je voor staat. Het mos en het gras blijven authentiek en nemen ongehinderd hun plek in.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het begin: vastberadenheid

Op een koude lenteochtend zat ik op mijn terras en zag de eerste grassprieten alweer tussen de tegels doorkomen. ‘Onkruid!’ dacht ik. Maar de zon stond laag en zorgde voor een fraaie schaduw. Ik raakte gefascineerd door de vastberadenheid van het gras om waar dan ook te groeien.

Ik ging verder zoeken naar door mensen gemaakte objecten die overgroeid raken door natuur. Ik kwam terecht op een dumpplaats voor hijskranen. De enorme hoeveelheid oud staal en beton was overweldigend. Pas toen ik de chaotische omgeving langere tijd op me in had laten werken, begon ik het te zien. Heel pril, in kieren, spleten en op de meest vijandige plekken ontwaarde ik nieuw leven.

foto van grassprietjes die tussen tegels groeien. Deel 1 in de de fotoserie The Final Takeover van Françoise Vaal genaamd Determination.
DETERMINATION – The Final Takeover, pt 1
© Françoise Vaal Photographic Arts+

Terwijl ik aan de serie werkte merkte ik dat er een groter verhaal achter zat dan alleen maar de overwinning van de natuur. De hele serie (15 delen) werd het verhaal van geboorte, wilskracht, ambitie, tegenslagen, confrontatie, authenticiteit, oplossingsgerichtheid en uiteindelijk de overwinning. Levenskenmerken die wij als mens maar al te goed kennen. Ik herkende mijn eigen zoektochten naar overwinningen en alle moeilijkheden en obstakels die daarmee gepaard gaan.

Niet lang voor ik deze foto maakte, had ik voor mezelf een beslissing genomen; ik wil alleen nog maar met beeld werken. Ik ben en blijf nu eenmaal een type dat in beelden denkt ongeacht alle andere werkzaamheden die ik heb gedaan. Dat had een vriendin van mij jaren geleden al goed gezien toen ze mijn bedrijfsnaam bedacht: Beeldtype. (En nog bedankt, Pien!) En bij het zien van deze prille grassprietjes herkende ik de vastberadenheid van een beslissing. Het koste wat het kost jezelf willen zijn en blijven zoeken naar de ‘aantrekkelijkheid’ om te groeien en te leven. Te zijn wie je uiteindelijk bent.

Die grassprietjes hebben een plek gevonden. Tussen zeer strak tegen elkaar aangelegde tegels zit net genoeg aarde om zich te wortelen en voeden. Licht is er in overvloed en voilà! Groeien maar. Vastberaden.

En zo begon het werken aan de serie The Final Takeover en maakte ik de visuele link die ik zocht na het uitbrengen van mijn boek. Daarin beschrijf ik hoe de natuur je kan helpen om je authentieke zelf te herontdekken en daardoor zelfvertrouwen te krijgen. De verbondenheid die ik ineens voelde met de grassprietjes, had mij de bevestiging gegeven eindelijk weer op de juiste weg te zijn. Precies zoals ik in mijn boek jaren geleden al had beschreven.

Het zal je niet verbazen dat het thema van mijn fotografische kunst de genialiteit van de natuur is 🙂

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal